De Stichting Opvang Oude Manegepaarden en Ponys in Friesland gunt paarden en ponys een goede oude

‘Het belang van het dier gaat altijd voor’

LEEUWARDEN Op zo’n zes kilometer van Vliegbasis Leeuwarden huist de opvang van de stichting, in de wandeling www.pensioenpaard.nl genoemd. De overkomende vliegtuigen lijken de paarden niets te kunnen schelen. Onverstoorbaar kauwen ze verder op hun voer.

Ineke de Groot heeft de stichting in 2005 opgericht. ,,Tot twintig jaar geleden was ik bang voor paarden’’, vertelt de Leeuwarder. ,,Ik was altijd al een dierenliefhebber, maar bang voor paarden. Toch had ik de wens om ooit paard te rijden. Op mijn 53ste ben ik voor het eerst op een paard gestapt. En ik was meteen verkocht!’’

In augustus 2002 begon ze met lessen. In december 2004 was ‘haar’ paard Berthus op. Het was de bedoeling dat hij naar de slacht ging. ,,Nachten lag ik er wakker van. Ik was er echt kapot van. Maar wat moest ik? Ik woon in de stad en kan daar geen paard houden.’’ Ze besloot om met de manege te overleggen en maakte een ‘pensioenplan’ voor Berthus waarbij ze de hulp van andere ruiters nodig had. De eigenaar van de manege gaf haar korting op het staltarief. En binnen een maand werden honderd mensen donateur voor 2,50 euro per maand. Berthus was gered. Een tweede paard volgde snel; www.pensioenpaard.nl was geboren.

Nog steeds zijn veel van die donateurs van het eerste uur de stichting trouw. Met de Paardenkamp in Soest als voorbeeld, bouwde De Groot aan haar eigen opvang. Onder de rook van Leeuwarden vond ze in Beetgumermolen een geschikte plek in een oude loods. Alles is vernieuwd en op het dak liggen zonnepanelen. ,, Alles is eigendom van de paarden. Ja, van de paarden. Want de stichting staat in dienst van hen. Alles wat hier staat is schuldenvrij. Niemand kan ze hier vandaan jagen.’’

Ineke werkt wekelijks samen met Bennie en Karin Wanrooij, twee betaalde krachten. Die hebben beiden een andere baan naast hun werk voor de paarden. Vaste vrijwilligers zijn onder andere Gerard Nielsen, de hoefsmid, die kosteloos de hoeven van de pensionado’s bekapt en Wim Meijer die iedere dinsdag alle mogelijke klussen- en timmerwerk doet. In de keuken en de loods valt de frisse gele kleur van de deuren op. Ook de bloempotjes in de vensterbank zijn geel. ,,We hebben veel dingen cadeau gekregen. De tegels in de wc, het keukentje, materiaal voor de bouw, maar bovenal de uren van de vrijwilligers zich willen inzetten voor de dieren.’’ Aan de muur hangen foto’s van de paarden die hier van hun pensioen hebben mogen genieten. Ginger, Paddy, Baltimore, LouLou, Jane, Quido en Berthus kijken mee over de schouder van De Groot.

In de opslagruimte van de loods staat het materieel. Tweeduizend kilo paardenvoer ligt opgestapeld in de grote houten kast. Senior staat te lezen op de verpakking. Tweemaal per dag krijgen de dieren een portie. Die moet eerst vier uren geweekt worden, voordat het gevoerd mag worden. In de samenstelling zit alles wat de pensioengerechtigden nodig hebben. Heeft het paard een ander menu nodig, dan zorgt De Groot dat het er komt. ,,Ik wil hier geen magere paarden. Voor onze, helaas overleden, Ginger hadden we in plaats van kuil speciaal gedroogd en gehakseld gras vanwege haar slechte gebit.’’

De paarden gaan iedere dag naar buiten, weer of geen weer. Twee aan twee lopen ze in de herfst en winter de gedraineerde paddock in. Alleen zijn ze nooit. De benen moeten in beweging blijven. De dieren slijten hier hun laatste jaren. In die laatste dagen is de dood onvermijdelijk. De stichting heeft duidelijke afspraken gemaakt over euthanasie. ,,Het mag nooit creperen worden. Het belang van het dier gaat altijd voor.’’

Ook aan andere dieren wordt gedacht. Alles wordt schoongemaakt met heet water. Het ontsmetten gebeurt met chloor op keukenpapier, dat daarna in de vuilniszak gaat. Zo komt het niet in de sloot of het grondwater terecht. ,,Want als je het in de wc gooit, gaan 50 meter verderop de kikkers dood. Het maakt je bewuster.’’

De Groot heeft plannen voor de toekomst. Zo wil ze graag Den Haag ervan overtuigen dat het pensioen voor manegedieren wettelijk geregeld wordt. ,,Het gaat om een bedrag van 2,50 per ruiter. Ieder die paard rijdt in een manege kan dat betalen. Ik vind dat manegepaarden en –pony’s hier recht op hebben. Het zijn werkdieren. Op paardrijden is niets tegen, integendeel! Mits ze goed behandeld worden. En geef ze als ze het niet meer trekken daarna die goede oude dag.’’